میگن وقتی خزون می آد بهار با همه زیبا یی اش میره

     کاش بدونی با شکوفه زدنت توی مهر ماه بهار رو سفید شده.

     آب روشنایی است.

     اشکهای من بدرقه راهت تا نوری شود برای ادامه زندگی تو.

     صادقانه میگویم دوستت دارم و هر فکر و نفس من آ غشته به یاد توست.

                  ابراهیم جانم تولدت مبارک.

                امیدوارم به همه آرزوهای قشنگت برسی

                       دوست دارم عشقم امیدم

     ای شب از رویای تو رنگین شده

     سینه از عطر توام سنگین شده

     ای به روی چشم من گسترده خویش

     شادی ام بخشیده از اندوه بیش

     همچو بارانی که شوید جسم خاک

     هستی ام ز آلودگی ها کرده پاک

     ای تپش های تن سوزان من

     آتشی در سایه ی مژگان من

     ای ز گندم زارها سرشار تر

     ای ز  زرین شاخه ها پر بار تر

     ای در بگشوده بر خورشیدها

     در هجوم ظلمت تردید ها

     با توام دیگر ز دردی بیم نیست

     هست اگر جز درد خوشبختیم نیست

     این دل تنگ من و این بار نور؟

     های و هوی زندگی در قعر گور؟

                                                  ای دو چشمانت چمنزاران من

                                                  داغ چشمت خورده بر چشمان من

                                                  پیش از اینت گر که در خود داشتم

                                                  هر کسی را تو نمی انگاشتم

     درد تاریکی ست درد خواستن

     رفتن و بیهوده خود را کاستن

     سر نهادن بر سیه دل سینه ها

     سینه آلودن به چرک کینه ها

     در نوازش نیش ماران یافتن

     زهر در لبخند یاران یافتن

     گمشدن در پهنه ی بازارها

                                             آه ای با جان من آمیخته

                                            ای مرا از گور من انگیخته

                                            چون ستاره با دو بال زر نشان 

                                            آمده از دور دست آسمان 

                                           از تو تنهایی ام خاموشی گر فت 

                                           پیکرم بوی هم آغوشی گرفت

                                           جوی خشک سینه ام را آب تو

                                           بستر رگ هام را سیلاب تو

                                           در جهانی این چنین سرد و سیاه

                                           با قدم هایت قدم هایم به راه

     ای به زیر پوستم پنهان شده

     همچو خون در پوستم جوشان شده

     گیسویم را از نوازش سوخته

     گونه هام از هرم خواهش سوخته

     آه ای بیگانه با پیراهنم

      آشنای سبزه زاران تنم

     آه ای روشن طلوع بی غروب

     آفتاب سرزمین های جنوب

     آه  آه ! ای از سحر شاداب تر

     از بهاران تازه تر سیراب تر

     عشق دیگر نیست این  این خیرگی ست

     چلچراغی در سکوت و تیرگی ست

     عشق چون در سینه ام بیدار شد

     از طلب پا تا سرم ایثار شد

                                                 این دگر من نیستم من نیستم

                                                  حیف از آن عمری که با من زیستم

                                                  ای لبانم بوسه گاه بوسه ات

                                                   خیره چشمانم به راه بوسه ات

                                                   ای تشنج های لذت در تنم

                                                   ای خطوط پیکرت پیراهنم

                                                    آه میخواهم که بشکافم ز هم

                                                    شادی ام یکدم بیالاید به غم

                                                     آه میخواهم که بر خیزم ز جای

                                                     همچو ابری اشک ریزم های های

     این دل تنگ من و این دود عود؟

     در شبستان زخمه های چنگ و رود؟

     این فضای خالی و پروازها؟

     این شب خاموش و این آوازها؟

                                                 ای نگاهت لای لای سحر بار

                                                  گاهوار کودکان بی قرار

                                                  ای نفس هایت نسیم نیمخواب

                                                  شسته از من لرزه های اضطراب

                                                  خفته در لبخند فردا های من

                                                   رفته تا اعماق دنیاهای من

     ای مرا با شور شعر آمیخته

     این همه آتش به شعرم ریخته

     چون تب عشقم چنین افروختی

     لاجرم شعرم به آتش سوختی

     آسمان با وسعتش تقدیم تو

                               رقص ماهی های دریا مال تو

     هر چه دارم از تو دارم مهربان

                                زندگی امروز و فردا مال تو

     عزیزم پیشاپیش تولدت رو بهت تبریک میگم. . .

     تولدت مبارک. . .

     دوست دارم ابراهیم جانم. . .

     وقتی عشقت تنهات گذاشت. . .

     نگران خودت نباش که بعد از او چه کار کنی. . .

     شرمنده دلت باش که بهت اطمینان کرد. . . باهات اومد. . .

     عاشق شد. . . ولی حالا تنهاست. . .

     دلکم. . . دل عزیزم. . . شرمندتم. . .نمیخواستم اینطوری بشه. . .

     قرار این نبود. . . قرار بود تا آخر عمر با دل اون باشی. . .

     اما حالا که نیست. . .خودم باهات میمونم. . . تنهات نمیزارم. . .

     اجازه نمیدم دیگه کسی بهت نزدیک بشه. . .

     دلکم تو تنها نیستی. . . منم هستم. . .

     دل. . . دل. . . دل من. . .

     در این ساحل که من افتاده ام خاموش

     چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست

     در این جا تا چشم یاری میکند دریاست. . .

     خودم تنها دلم دریاست

     خیلی عزیزی واسه من اما زمونه بی وفاست.

     دوستت دارم چون تنهاترین ستاره زندگی منی

     دوستت دارم چون تنهاترین مصراع شعر منی

     دوستت دارم چون تنهاترین فکر تنهایی منی

     دوستت دارم چون زیباترین لحظات زندگی منی

      دوستت دارم چون زیباترین رویای خواب منی

     دوستت دارم چون زیباترین خاطرات منی

     دوستت دارم چون به یک نگاه عشق منی

به روي گونه تابيدي و رفتي 

مرا با عشق سنجيدي و رفتي تمام

هستي ام نيلوفري بود 

تو هستي ِ مرا چيدي و رفتي

شبي ازعشق تو با پونه گفتم

دل او هم براي قصه ام سوخت

غم انگيز است؛ تو تنهايي ام را

به چشم خويش فهميدي و رفتي

غروب كوچه هاي بي قراري

حضور روشني را از تو مي خواست

تو يه عان آمدي اين روشني را

به روي كوچه پاشيدي و رفتي ...

          عشق   معجزه است

          زندگی دریاست

          دل من معجزه را خوب شناخت

          و به دریا افتاد.

     سلام ابراهیم جانم:

     امروز ۱۹ شهریوره....۸ ماه که من عاشق و دیوونت شدم و میمیرم برات.

     ۴ ماه باهم بودیم با هم میخندیدیم و با هم سختی ها رو پشت سر میزاشتیم.

     ولی الان ۴ ماه که ندیدمت و هر روز دیوونه و دیوونه تر میشم. . .

     یه آرزو تو دلم دارم که یک باره دیگه ببینمت که میدونم هیچ وقت بر آورده

     نمیشه.همیشه دلتنگتم به یادتم...هنوز صدای خنده هات تو گوشمه و یادم که میوفته

     گریم میگیره...امیدوارم هر جا که هستی سالم و سر حال و خوشحال باشی

     و هیچ غمی تو دلت نباشه. . .

     تو دلیل من برای زندگی هستی دلیل تپش قلب من و تو و تو همه کس من هستی

     و تا ابد چنین خواهد بود. . .

     کاش الان آغوش گرمت سر پناه خستگیم بود

     دو تا چشمات پر از اندوه

     واسه دل شکستگیم بود. . .

     دوست دارم ابراهیم جانم.فدای قلب مهربونت مائده

     شاید دیگر مرا ندیدی ولی بدان که تو را تا آخرین لحظه دوست دارم.

      کاشکه یه روز با همدیگه سوار قایق میشدیم

      دور از نگاه آدما هر دومون عاشق میشدیم

     کاش آسمون با وسعتش تو دستامون جا میگرفت

     گلای سرخ دلمون کاش بوی دریا میگرفت

     کاش تو هوای عاشقی لیلی و مجنون میشدیم

     باد که تو دریا می وزید ما هم پریشون میشدیم

     کاش که یه ماهی قشنگ برای ما فال میگرفت

     برامون از فرشته ها امانتی بال میگرفت

     کاشکه به جز من هیچ کسی این قدر زیاد دوست نداشت

     یا که دلت عشق منو اول عشقاش میگذاشت. . .

     شب شده ساکته دوباره خونه

     میگرده دل دنبال یک بهونه

     می گرده باز گنجه خاطراتو

     پی یه حرف ناب عاشقونه

     عکس تو رو باز میزاره روبه روش

     که تا ته شب واسه تو بخونه

     دلم تو التهابه که چه جوری

      قدر چشای نازتو بدونه

     تو عصری که قحطی عطر یاسه

     اما به جاش دوست دارم گرونه

     کافیه اسمتو یه جا ببینم

     تا حس شعرم بزنه جوونه

     من نمیتونم بگم اندازشو

     اینو فقط شاید خدا بدونه

     محاله که عشق ما رو ندونن

     برو سوال کن از گلای پونه

     اگه بخوان خیلی کم از تو بگن

     میگن همون که خیلی مهربونه

     مهم ولی تویی که اسم نازت

     با من یه جایی پشت آسمونه

     اونا نمیدونن ستاره هامون

     دوتاست ولی توی یه کهکشونه

     اینو بخون تا دوباره بدونی

      دیوونتم دیوونتم دیوونه

     این روزها عادت همه رفتن و دل شکستنه

     درد تموم عاشقا پای کسی نشستنه

     این روزا درد عاشقا فقط غم ندیدنه

     مشکل بی ستاره ها یه کم ستاره چیدنه

     این روزا آسمونمون پر از شکست بالیه

     جای نگاه عاشقت باز توی خونه خالیه

     این روزا کار آدما دلای پاکو بردنه

     بعدش اونو گرفتن و به دیگری سپردنه

     این روزا سهم عاشقا غصه و بی وفاییه

     جرم تمومشون فقط لذت آشناییه

     این روزا چشمای همه غرق نیاز شبنمه

     رو گونه هر عاشقی چند قطره بارون غمه

     این روزا عادت گلا  مرگو بهونه کردنه

     کار چشای آدما دلو دیوونه کردنه

     این آدما دیگه تو قلب هم جا ندارن

     مردم دیگه تو دلاشون یه قطره دریا ندارن

     این روزا درد آدما فقط غم بی کسیه

     زندگیشون حاصلی از حسرتو دلواپسیه

     اسم گلا رو این روزا دیگه کسی نمیدونه

     اما تو تا دلت بخواد اینجا غریب فراوونه

     روزی که برای همیشه پر کشیدی" تا دیاری که

     فاصله تا من " بسیار است. . .

     دل  تنگ است و بی قرار. . .

     در مرز خیال خود تصویر زیبای تو را بر آسمان نقاشی کردم ولی افسوس

     که فقط در خیال " تو را نظاره بودم و دگر هیچ. . .

     هنوز خیابان رد پای تو را به یادگار دارد و هنوز بوی تو در فضای

     آروم ذهنم میدمد. . .

     من هنوز به یاد توام " بدان همیشه و همیشه

     و تا آخرین نفس به یاد تو خواهم بود "

     ای رویای همیشه سبز در قلب من همیشه سبز خواهی ماند. . .

     یاد گرفتم که عشق با تمام عظمتش ۲ یا ۳ ماه بیشتر زنده نیست.

     یاد گرفتم عشق یعنی فاصله و فاصله یعنی دو خط موازیکه به هم

     نمیرسند.یاد گرفتم در عشق هیچ کس به اندازه خودت وفادار نیست

     و یاد گرفتم که هر چه عاشق تری تنها تری. . .

     رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

     راهی به جز گریز برایم نمانده بود

     این عشق آتشین پر از درد بی امید

     در وادی گناه و جنونم کشانده بود

     رفتم که داغ بوسه ی پر حسرت تو را

     با اشکهای دیده ز لب شستشو دهم

     رفتم که ناتمام بمانم در این سرود

     رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

     رفتم مگو  مگو که چرا رفت ننگ بود

     عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما

     از پرده ی خموشی و ظلمت چو نور صبح

     بیرون فتاده بود به یکباره راز ما

     رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

     در لابلای دامن شبرنگ زندگی

     رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

     فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی

     من از دو چشم روشن و گریان گریختم

     از خنده های وحشی طوفان گریختم

     از بستر وصال به آغوش سرد هجر

     آزرده از ملامت وجدان گریختم

     ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

     دیگر سراغ شعله ی آتش ز من مگیر

     می خواستم که شعله شوم سر کشی کنم

     مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر

     روحی مشوشم که شبی بی خبر زخویش

     در دامن سکوت به تلخی گریستم

     نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها

     دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم. . .

     آره عزیز من واقعا من لایق عشق تو نبودم.این آخرین مطلبی بود که

     برای تو نوشتم.ولی سعی میکنم ۱۹ یا ۲۸ هر ماه (خودت میدونی

     مناسبت این روزا چیه) بیام و یه چیزی برات بنویسم که بفهمی

     فراموشت نکردم.آخه هیچ وقت نمیتونم فراموشت کنم هنوز هم

     وقتی به یادت میوفتم گریم میگیره.ای کاش هیچ وقت عاشق

     نمیشدم که اینجوری بسوزم. . .

     بزرگ ترین آرزوی من سعادت و خوشبختی تو ا. . .

     کسی چون تو مرا غریب و تنها نگذاشت

     این گونه در التهاب فردا نگذاشت

     سوگند نمیخورم ولی باور کن. . .

     کسی چون تو به خلوت دلم پا نگذاشت

    همیشه تو قلب و یاد منی ابراهم جانم. . .

     میدونست دلم اسیره ولی رفت

     میدونست دلم گرفته ولی رفت

     میدونست تنهایی سخته ولی رفت

     میتونست باهام بمونه نتونست

     میدونست دلم شکسته ولی رفت

     غم اون تو دل نشسته ولی رفت

     من همیشه میام و به وبلاگت سر میزنم امیدوارم تو هم زودتر بیای

     و مطالب رو بخونی.اگه دوست داشتی نظر بده.

     دوست دارم عشق اول و آخرم ابراهیم جانم. . .

     برای همیشه خداحافظ. . .به امید دیدار در آینده ای دور. . .

                        " قربون قلب مهربونت    مائده "

     این روزا دریای دل بد جوری طوفانی شده

     آسمون این چشا بد جوری بارونی شده

     این روزا جای یه چیزی توی قلبم خالیه

     تکسوار رویاهام مترسکی پوشالیه

     این روزا انگار از این عالم و آدم بریدم

     از تموم خوش به حالیهام دیگه دست کشیدم

     این روزا عطر اقاقی رو دیگه دوست ندارم

     یا اگر دارم دیگه حتی به روم نمیارم

     این روزا توی دلم صدای غم رو میشنوم

     میگه بعد از این میام هر روز بهت سر میزنم

     این روزا عشق و یقین از دل من فراریه

     قصهء تحمل هم حکایتی تکراریه

     این روزا هیچ قسمی رو دیگه باور ندارم

     اعتقادی هم به عشق و یارو یاور ندارم

     این روزا شک میکنم به پاکی زلال آب

     حتی حرمت نداره دیگه برام تعبیر خواب

     این شبا حتی چشام خواب های رنگی ندارن

     همه شون سیاه سفیدن که قشنگی ندارن

     این شبا آسمون دلم چقدر بی ستارست

     قصه های شب من همش کم و نیمه کارست

     این شبا دیوهای قصه هام دیگه دود نمیشن

     که جاشونو به فرشته های مهربون بدن

     این روزا صدای بارون هم دیگه تکراریه

     مثل ضجه های اون ساعت های دیواریه

     ساعتی که تیک تیکش قلب سکوتو میشکنه

     قصهء رفتن عمرو داره فریاد میزنه

     این روزا فکر میکنم فقط باید دعا کنم

     اونی که گم شده توی دلم صدا کنم

     شاید آفتابی بشه تو شب یلدای دلم

     شایدم حل بکنه اینهمه درد و مشکلم

     گناهی ندارم ولی قسمت اینه که چشم های کورم به راهت بشینه

     برای دل من واسه جسم خستم منی که غرورو تو چشمات شکستم

     سر از کار چشمات کسی در نیاورد که هر کی تو رو خواست یه روزی

     بد آورد برای دل من واسه جسم خستم منی که غرورو تو چشمات

     شکستم واسه من که بر عکس کار زمونه یکی نیست که قدر دلم رو

     بدونه گناهی ندارم ولی قسمت اینه که چشم های کورم به راهت

     بشینه.هنوز هم زمستون به یادت بهاره تو قلبم کسی جز تو جایی

     نداره صدای دلم ساز نا سازگاره سکوتم به جز تو صدایی نداره

     تو خواب و خیالم همش فکر اینم که دستاتو باز هم تو دستام ببینم

     ولی حیف از این خواب پریدم که باز هم با چشم های کورم به

     راهت بشینم. . .

     جرج آلن:

     اگر کسی را دوست داری به او بگو.زیرا قلبها معمولا

     با کلماتی که ناگفته می مانند میشکنند.

     سلام آقا ابراهیم عشق من. . .

    امیدوارم هر جا که هستی خوش باشی.داشتم دفترتو تنها یادگاری که از

    تو دارم رو میخوندم نتونستم جلوی گریم رو بگیرم.دارم سعی میکنم که

     فراموشت کنم ولی مگه میشه آدم عشق اول و آخرش رو فراموش کنه

     میدونم که تو فراموشم کردی مهم نیست عزیزم به خدا خوشحال میشم

     فراموشم کنی چون دوست دارم همیشه خوشبخت و بدون دردسر به

     زندگیت ادامه بدی.هفتهء بعد میخواستم آخرین مطلبو بنویسم ولی

     امروز انقدر که دلم گرفته بود و دفتر رو خوندم حالم خیلی گرفته تر شد

     گفتم بیام یه چند خطی برات بنویسم ولی میدونم که معلوم نیست کی

     به وبلاگت سر بزنی . . .

     امیدوارم همیشه موفق باشی.

     هوای دلتنگی همه جا پراکنده است و تنها به آنچه گذشت و در

     آینده رخ خواهد داد تالم این دلتنگی خواهد بود.

     در دو چشمش گناه می خندید

     بر رخش نور ماه می خندید

     در گذر گاه آن لبان خموش

     شعله ای بی پناه می خندید

     شرمناک و پر از نیازی گنگ

     با نگاهی که رنگ مستی داشت

     در دو چشمش نگاه کردم و گفت:

     "باید از عشق حاصلی برداشت"

     سایه ای روی سایه ای خم شد

     در نهانگاه راز پرور شب

     نفسی روی گونه ای لغزید

     بوسه ای شعله زد میان دو لب

     خیالت را میخواهم تا خاطره لحظه های فراموشم باشد

     دست هایت را میخواهم تا نوازش گر بی کسی اشک هایم باشد

     خنده هایت را میخواهم تا مرحم زخم های زندگی ام باشد

     و وجودت را می خواهم:

     چون تنها در آن بود که معنای عشق و زیستن را یافتم.

     غصه نخور مسافر اینجا ما همه غریبیم

     از دیدن نور ماه یه عمره بی نصیبیم

     فرقی نداره بی تو بهارمون با پائیز. . .

     نمی بینی که شعرهام همه شدن غم انگیز !

     غصه نخور مسافر فدای قلب تنگت

     فدای برق ناز اون چشمای قشنگت

     غصه نخور مسافر تلخه هوای دوری

     من که خودم میدونم تو چقدر صبوری

     غصه نخور مسافر باز هم میای بزودی

     ما رو بگو چه کردیم از وقتی که نبودی

     غصه نخور مسافر غصه اثر نداره

     از دل تو میدونم هیچ کس خبر نداره

     غصه نخور مسافر همیشه این جوری نیست

     همیشه که عزیزم راهت به این دوری نیست

     غصه نخور مسافر تولد دوباره . . .

     غصه نخور مسافر غصه نخور ستاره

     غصه نخور مسافر غصه کار گلا نیست

     سفر یه امتحانه به جون تو بلا نیست

     غصه نخور مسافر تو خود آسمونی

     در آرزوی روزی که بیای و بمونی

     گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست

     بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست

     گفتم که کمی صبر کن و گوش به من ده

     گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست

     گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت

     جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

     رفتی و خدا پشت و پناهت به سلامت

     بگذار بسوزد دل من مسئله ای نیست

     تو آنجائی و من اینجا در این فکر که تا چه حد دوستت دارم

     در این فکر که تا چه حد برایم باارزشی

     در این فکر که تا چه حد دلتنگ توام

     تو آنجائی و من اینجا در این فکر که تا چه حد در اشتیاق بار دیگر

     در کنار تو بودنم

     در این فکر که چگونه بیش از همیشه قدر آن زمان که در کنار هم خواهیم

     بود را خواهم دانست. . .

                                         دوستت دارم عشق من

     قول داده بودم به دلم

                                یه جور فراموشت کنم

                                                             آتیش بودی توی دلم

     یه جوری خاموشت کنم

                                    می خواستم از دلم بری

                                                                  تو قلب یه عاشق تری

     نه اینکه عاشق نبودم

                               تو لایق یه بهتری

                                                       رسم زمونه این نبود

     که عشق بره مثال دود

                               تو نازنین ترین گلی

                                                     رفتن من بهانه بود

     بهانه ای که خیلی شب

                           �